Uncategorized
Leave a comment

Graven naar China

tiny house jeanette en hannah
  • Door Jeannette Helms

Je huis plaatsen op een terrein vol hekken, zand en bouwpuin. Het klinkt misschien niet erg aantrekkelijk voor de meeste mensen, maar wat zijn we blij dat we ons net voor de jaarwisseling met huis en al bij Kleinhuizen Kamp Zeist mogen aansluiten. Met de juiste bril op zie je in plaats van een kale vlakte een zee van rust en ruimte en een broedplaats vol potentieel.

Handige buren
Voordat we geïnstalleerd zijn moeten we flink aan de gang op de nieuwe staanplaats. Het AZC dat hier voor ons heeft gestaan is niet op de meest subtiele manier neergehaald, wat de glasscherven in de aarde en oneindige hoeveelheid schroeven onderschrijven. Het is veel puinruimen. Ook het aanleggen van voorzieningen heeft nog aardig wat voeten in de aarde. Letterlijk, want er moeten diepe geulen gegraven worden voor de elektrakabel, riolering en waterleiding. Januari 2020 gaat de boeken in als een maand vol zand en blaren. De grond bestaat vooral uit keien en logge staven van beton. Goed voor de spierballen, minder voor het gereedschap. Na een aantal dagen stevig doorscheppen krijg ik het voor elkaar een schep bij de steel doormidden te breken. Met zoveel handige buren is het gelukkig niet lang zoeken naar vervangend materiaal. Het geleende pikhouweel van buurman Daan biedt uitkomst en langzaam maar zeker maken we meters. Het loopgravenlandschap dat ontstaat verbaast voorbijgangers. Een passerende groep mannen op lunchpauze komt lachend informeren: “Ben je al in China?”.

Naar China
China bereiken we niet, maar wanneer de geulen 60 cm diep zijn is de klus geklaard. Nu bijna alle huisjes op de locatie staan, begint het terrein meer vorm te krijgen. De bosvogels weten het vogelvoerderbakje dat aan ons huis hangt snel te vinden. Vooral de koolmezen vliegen af en aan om zonnebloempitten te halen en die vervolgens op de rand van ons aluminium dak kapot te hameren. Bij het horen van het geroffel denkt hond Josje regelmatig dat er iemand aan staat te kloppen. De koolmezen trekken zich inmiddels niets meer aan van haar waakse blaf. ’s Avonds lichten de 14 huisjes gezellig op. Tijdens de vaste avondwandeling met Josje hoor ik vaak een ransuil roepen in het bos. De plek begint steeds vertrouwder te voelen.

Dennis en Ciara
In februari zorgen storm Dennis en vooral ook Ciara voor flink wat consternatie. De stormen helpen goed bij het proces van ontspullen: alles wat onder de trailer ligt en niet flink vastgesnoerd staat, wordt afgevoerd door de wind. Terwijl ik een dag na het onstuimige bezoek van Ciara de weggewaaide vuurschaal uit het gras bij de buurvrouw pluk valt mijn oog op een dappere krokus die vol in bloei staat. Een teken van hoop op een kale plek. Iets moois opbouwen, hoe klein ook, maakt de wereld altijd een stukje beter. Met dat besef zetten we er vol goede moed de schouders onder. We gaan ervoor! 

Jeannette bouwde samen met haar zusje Hannah een eigen Tiny House. Ze wonen sinds december 2019, samen met hond Josje, in Kleinhuizen.

uitzicht kleinhuizen
De buren van Jeannette en Hannah

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.