Uncategorized
Leave a comment

Quarantaine in Kleinhuizen

In ons kleine dorpje is de bedrijvigheid in rap tempo omhoog gegaan. De kinderen blijven thuis en worden middels een eigen ochtendprogramma vermaakt en voorzien van een ritme. Ook ik zoek naar een ritme voor mijn komende weken, maar deze zal ik toch echt zelf moeten samenstellen. Ik heb mijn laatste dag op mijn werk gehad en wilde op vakantie gaan naar Zuid-Spanje. In een korte tijd zijn deze plannen geheel ontdaan van hun planning en blijf ik thuis, in Zeist in Kleinhuizen.

En eigenlijk voel ik meer dan de verwachte teleurstelling van een vakantie die niet door gaat. Er valt een soort rust over mij heen. De verkleining van mijn wereld doet mij goed en ik denk dat ik niet de enige ben die dit ervaart. De keuzes worden minder, de spullen in huis krijgen meer aandacht en ook de klusjes in huis krijgen meer aandacht. Ik zie de buurman aan de overkant zijn ramen lappen, de buren rechts hout hakken, de buren een paar huisjes verderop steen verpulveren en de buurvrouw links een tuinhuisje in elkaar schroeven. En wat deed ik? Eindelijk de laatste onbeschilderde plinten van mijn raamkozijnen hun bestemde kleur geven. Ik ben er bijna heel de dag mee bezig geweest en ervaarde een grote tevredenheid, zonder enig gevoel van verspilde tijd of energie. Ook de komende dagen zitten vol met dit soort mogelijkheden door een (deels onvrijwillige) leegte aan verplichtingen.

Ik hoop dat iedereen zichzelf een beetje weet te vermaken, banen behouden blijven en onderlinge banden versterkt worden. Dat de narigheid tot een minimum mag blijven. 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.